กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 290 กัปตัน
วันถัดมา ช่วงบ่าย
เติ้งเหวินอันวางมือจากคีย์บอร์ดทั้งสองข้าง แล้วยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจ
ระหว่างนั้นเขาพักกินข้าวกลางวันแค่ครั้งเดียว เวลาที่เหลือเอาแต่นั่งเขียนนิยายมาตลอด
เพราะเขาอยากเล่นเกมยิงปืนต่ออีกสักหน่อยในช่วงบ่าย จะได้คุ้นเคยกับแผนที่มากขึ้น แล้วตอนกลางคืนค่อยไปเล่นกับเพื่อนในกลุ่ม
แผนที่ก็เหมือนกระดานเกม ส่วนปืนก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่ง ถ้าไม่คุ้นเคยกับกระดาน ต่อให้มีหมากดีแค่ไหนก็เดินลำบาก
การใช้เวลาทำความคุ้นเคยกับแผนที่ก่อน ก็เหมือนกับการดูแผนที่นำทางก่อนขับรถ ถ้าเริ่มต้นด้วยการไปถูกทางตั้งแต่แรก ก็จะช่วยให้เล่นเกมสนุกขึ้นและมีโอกาสชนะมากขึ้น