เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 216 นกกระเรียนกระดาษพันตัว
ฝนเทกระหน่ำลงมา ปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองเหอฮวา
ท้องฟ้าสีเทาหม่นหนักอึ้งราวกับหม้อเหล็กใบยักษ์ที่คว่ำลงมา ปิดทับโลกเบื้องล่างจนแทบไม่มีช่องว่าง
สายฝนที่สาดลงมาพร่างพรูราวกับห่าลูกธนู ทั้งยังดูเหมือนตาข่ายผืนใหญ่ที่คลุมเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ไว้แน่นหนา จนแทบแยกไม่ออกว่าตรงไหนคือพื้นดิน ตรงไหนคือท้องฟ้า
เสียงฝนกระหน่ำถี่รัวเหมือนเสียงกลองที่ไม่มีช่องว่าง คอยกระทบหลังคากระเบื้องสีเขียวและพื้นดินทุกตารางนิ้ว
ต้นไหวโบราณที่อยู่ไม่ไกลสั่นไหวอย่างรุนแรงตามแรงลม กิ่งก้านและใบไม้เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากจนเกิดเสียงซู่ซ่า ก่อนจะสะบัดหยดน้ำที่เกาะอยู่ทั่วต้นร่วงลงมา
นกตัวเล็ก ๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นพันธุ์อะไรหดตัวหลบฝนอย่างทุลักทุเลอยู่ใต้ชายคา มันหมุนตัวสะบัดน้ำฝนออกจากขน