เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 175 ให้ที่นั่ง
เติ้งเหวินอันกับตงเสี่ยวอวี่เดินมาถึงป้ายรถเมล์ ทั้งสองนั่งลงบนม้านั่งยาว
“ตอนนี้มีรถเมล์จากตัวเมืองวิ่งตรงไปถึงแถวบ้านผมแล้ว ไม่ต้องต่อรถกลับบ้านอีก” เติ้งเหวินอันพูด
ตงเสี่ยวอวี่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองป้ายบอกเส้นทางรถเมล์ แล้วก็เห็นว่ามีรถสายหนึ่งวิ่งตรงไปถึงเมืองเหอฮวาได้จริง ๆ
“สะดวกดีเหมือนกันนะ เมื่อก่อนตอนเราเรียนมัธยมปลาย ยังไม่มีรถเมล์ที่วิ่งตรงแบบนี้เลย”
เมื่อก่อนเวลาพวกเขากลับบ้าน ต้องต่อรถเมล์อีกหนึ่งต่อ
“ทำให้ผมนึกถึงตอนที่ต้องเบียดขึ้นรถเมล์กับพวกนักเรียนเมื่อก่อนเลย”
เติ้งเหวินอันหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “รถเมล์เที่ยวแรกหลังเลิกเรียนวันศุกร์คนเยอะมาก ผมขึ้นไม่ทันอยู่บ่อย ๆ เลย”
ตงเสี่ยวอวี่ยิ้มพลางพูดว่า “เพราะอย่างนั้นฉันถึงรอขึ้นรถเที่ยวที่สองตลอดไง”