กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 ห้ามถามนะ
วันรุ่งขึ้น เวลาเก้าโมงเช้า
ตงเสี่ยวอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตาคู่นั้นยังมีแววง่วงนอนจาง ๆ อยู่
เปลือกตาของเธอปรือเล็กน้อย แววตายังดูอ่อนเพลียอยู่บ้าง สีหน้าผ่อนคลายไร้เรี่ยวแรง ทำให้เธอดูเหมือนแมวที่เพิ่งตื่นนอน มีท่าทางเกียจคร้านนิด ๆ
เธอมองไปรอบ ๆ สถานที่แปลกตาแห่งนี้ ที่นี่ไม่ใช่ห้องที่เธอพักอยู่มาตลอดครึ่งปี
ตงเสี่ยวอวี่นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอมาที่โรงแรมกับเติ้งเหวินอัน
ที่นี่เป็นห้องพักของโรงแรม ถึงได้ดูไม่คุ้นตาแบบนี้
ตงเสี่ยวอวี่หาวออกมาครั้งหนึ่ง ก่อนจะสังเกตเห็นว่ามือของเติ้งเหวินอันสอดอยู่ในเสื้อของเธอ
ภาพเหตุการณ์บางอย่างผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย แก้มของตงเสี่ยวอวี่พลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที