0087

⬢⬢⬢

ตอนที่ 87 เกมที่ว่านั้น

“เป็นไงบ้าง? หลังจากเห็นมนุษย์แมวป่าพวกนี้แล้ว สนใจจะ...เล่นเกมกับฉันสักเกมไหม?”

ตอนนี้จ้าวเสวี่ยหย่ายังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับอยู่บนใบหน้า แต่ในสายตาของจวงอี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไร เธอก็ดูไม่ต่างจากปีศาจที่ถือฉมวกน้อย ๆ อยู่เลย

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความผันผวนทางอารมณ์จากฝั่งใบไม้สุรเสียงผันผวนรุนแรงหลายรอบ จนกระทั่งจ้าวเสวี่ยหย่ายุติ “การสนทนาผ่านภาพ” เมื่อครู่ ทางฝั่งนั้นถึงได้กลับมาสงบลง

“พูดมาสิ! เกมอะไร?!” น้ำเสียงของเชออันในตอนนี้ดูสงบนิ่งเป็นอย่างมาก

สิ่งที่ควรจะกระตุ้นก็ได้กระตุ้นไปหมดแล้ว อารมณ์เดือดดาลในช่วงแรกหลังจากผ่านการครุ่นคิด ก็กลับเข้าสู่สภาวะที่มีเหตุผลอีกครั้ง