0029

⬢⬢⬢

ตอนที่ 29 ข้าวไรย์สุกงอมแล้ว

เถียนเหลาซานจ้องมองหม่าลิ่วผู้เปรียบเสมือนอสูรร้ายตรงหน้าอย่างไม่ตั้งใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว พึมพำว่า “หม่าลิ่ว... นี่... นี่ฉันเอง! ฉันเองเหลาซาน...”

“ผู้ใดเข้าใกล้! ตาย!”

ทว่าคำพูดของเถียนเหลาซานไม่เพียงไม่ได้รับคำตอบที่อ่อนโยนจากหม่าลิ่ว กลับเป็นการกระตุ้นความดุร้ายในตัวหม่าลิ่วให้รุนแรงขึ้นไปอีก!

ดวงตาของหม่าลิ่วยังคงเต็มไปด้วยสีเลือด หลังจากที่เถียนเหลาซานพูดออกไป กล้ามเนื้อที่ดูทรงพลังทั่วร่างของหม่าลิ่วก็ขยายตัวขึ้นอีกเล็กน้อยในทันที

ในขณะเดียวกัน ละอองน้ำสีฟ้าอ่อนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็ปรากฏขึ้นข้างเท้าของหม่าลิ่วอย่างกะทันหัน โอบล้อมขาของเขาทั้งสองข้างเอาไว้จนมิด

“ถอย! ถอยกลับไป! รีบถอย!”