ตอนที่ 5 เจ้าหญิงลู่น่า

ตอนที่ 5 เจ้าหญิงลู่น่า

สิ่งที่หวังเสี่ยวฝานถนัดที่สุดคือการปลอบใจตัวเอง ตอนนี้เขาคิดตกแล้ว

ดินแดนปริศนาอันกว้างใหญ่ก็มีโอกาสให้ทำอะไรได้มากมาย ป่าผืนใหญ่ใช้หลบซ่อนได้ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าถูกฆ่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าในแม่น้ำ

“เอาละ ออกเดินทางได้!”

ผิวน้ำทะเลราบเรียบราวกระจก ลมคำรามกึกก้อง

มีเพียงลมแรงที่พัดลอดช่องโหว่บนใบเรือผุ ๆ ส่งเสียงหวีดแหลม…

ไม่มีคนเลยหรือ?

หรือจะให้ข้าบังคับเรือข้ามทะเลมรณะด้วยตัวเอง? ไม่จริงมั้ง!

แถมไม้พายแต่ละอันบนเรือลำใหญ่นี่ยาวกว่าตัวข้าตั้งสิบกว่าเท่า แขนขาสั้นแบบนี้ ทั้งตัวยังไม่มีกระดูกสักท่อน จะพายไหวได้ยังไง…