การยอมอ่อนข้อ

การยอมอ่อนข้อ

เหลียนเซิ่งจ้องเขาต่ออีกครู่หนึ่ง เล่นเอาจ้องจนเขาขนลุกไปทั้งตัว

หลู่หมิงหย่วนหัวเราะแห้ง “ทางแถวเหมืองมันขรุขระน่ะ แถมบนพื้นยังมีเศษหินเต็มไปหมด แค่ล้มทีเดียวก็เป็นแผลถลอกแล้ว ฉันสะดุดล้มไม่ทันระวัง มีอะไรเหรอ มีปัญหาอะไรรึเปล่า”

เหลียนเซิ่งถึงค่อยพูด “อ๋อ เปล่า ไม่มีอะไร ยังไงก็ระวังความปลอดภัยด้วยล่ะ”

หลู่หมิงหย่วนพยักหน้า

ทั้งกลุ่มเดินตามทางมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารต่อ

คืนนี้หลู่หมิงหย่วนไม่ได้ไปกินข้าว แต่ไปเบิกขนมปังสองก้อนจากห้องพยาบาลมากินง่าย ๆ แทน

ทั้งห้าคนนั่งโต๊ะเดียวกัน พลางคลุกผงโปรตีนกินกับบะหมี่ขาวที่ผลิตจากสายพานโรงงาน

เหลียนเซิ่งเขย่าขวดผงโปรตีนแล้วพูดว่า “รสเค็มใกล้จะหมดแล้ว ว่าแต่ถ้าเอาแบบหวานมาคลุกบะหมี่พวกนายจะกินไหวไหม”

ทั้งสี่คนเงยหน้าขึ้นมา “...”