ล้างแค้น

ล้างแค้น

ก่อนจะเริ่มรอบสองอย่างเป็นทางการ คะแนนของทุกคนก็ถูกฉายขึ้นบนกำแพงทั้งสองฝั่ง

พอข้อมูลปรากฏขึ้น ทุกคนก็เผลอมองไปที่กำแพงตามสัญชาตญาณ ขณะที่ครูฝึกซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ส่งเสียงเร่งให้พวกเขารีบสลับฝั่งกัน

“มีเวลาสามสิบวินาที! ถอดหมวก สลับหมวก เปลี่ยนตำแหน่ง ยกปืนขึ้น” ครูฝึกมองจอมอนิเตอร์ตามจุดต่าง ๆ ในกวงเหน่าพลางตวาด “ใครที่ยังหาตำแหน่งไม่เจอก็จะหักคะแนนตามวินาทีเลย อย่ามัวแต่รอให้ครูฝึกมาคอยจัดให้ จัดการตัวเองกันเอาเอง!”

ทุกคนไม่กล้าโอ้เอ้อีก กลุ่มเลขคู่ออกจากโซนยิงทางฝั่งขวา กลุ่มเลขคี่เดินเข้าทางฝั่งซ้าย สลับตำแหน่งกันตามลำดับ พอเลือกที่ได้ก็ยกปืนขึ้นเล็งเตรียมพร้อม

ครูฝึกเดินไปมาสองสามก้าวตรงจุดปล่อยตัว “ฉันรู้ว่าพวกแกชอบทำชักช้ากันนัก ก็ถ่วงเวลาต่อไปสิ ฉันไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว! ช้าหนึ่งวินาทีก็วิ่งเพิ่มหนึ่งกิโลเมตร ตัวเลือกอยู่ในมือพวกแกเองทั้งนั้น”

“คนเป็นครูฝึกน่ะใจกว้างอยู่แล้ว ถึงจะเตะก้นพวกแกไปก็คงไม่ฟัง งั้นก็มีแต่วิธีปล่อยให้พวกแกวิ่งนี่แหละ” ครูฝึกก้มดูเวลา “แก เริ่มวิ่งได้!”