กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผ่านเกณฑ์
เหลียนเซิ่งลองรับหมัดดูสองสามที
หุ่นยนต์ตัวนี้มีไว้ฝึกพละกำลังและการตอบสนองเป็นหลัก ความเร็วในการออกหมัดของมันไม่ใช่ระดับที่นักเรียนทั่วไปจะทำได้แน่นอน แถมยังไม่ต้องสนเรื่องสมดุลร่างกาย คาดเดาทิศทางไม่ได้ และขยับแขนขาได้ตามใจชอบ สายตาของเหลียนเซิ่งยังพอมองทันอยู่ แต่การเคลื่อนไหวกลับเชื่องช้าไปหน่อย เธอเพิ่งจะตั้งท่าเสร็จ แรงยังรวบรวมไม่ทันเข้าที่ การโจมตีของอีกฝ่ายก็พุ่งมาถึงตัวแล้ว
ครูฝึกเดินมาข้างตัวเธอ พลางส่ายหน้าบอก “แรงระเบิดอ่อนเกินไป!”
คนอื่นแค่รับการโจมตีไม่ทัน แต่เหลียนเซิ่งนี่คือจะโดนซัดจนเสียรูปทรงเอา
“ทุกคนฟังทางนี้!” ครูฝึกตะโกน “พวกแกเป็นกองพันหญิงล้วนกันหรือไง ตอนนี้คนที่นำโด่งอยู่คือเหลียนเซิ่งนะโว้ย! ยังยืนเหม่ออะไรกันอยู่ แค่โดนซ้อมยังทำไม่เป็นกันเหรอ”
พวกนักเรียนชายที่ยังผวาไม่หายร้องลั่น “แต่ครูฝึกครับ เธอไม่มีเป้าให้เล็งนี่ครับ!”
เหลียนเซิ่งถอยออกมาสองก้าวเพื่อพักเหนื่อย แล้วหันกลับไปพูดว่า “โดนเล่นงานตรงเป้ามันก็เจ็บเหมือนกันทั้งชายทั้งหญิงนั่นแหละ เพียงแต่ผลลัพธ์ของพวกนายมันสาหัสกว่านิดหน่อยก็แค่นั้น”
นักเรียนชายคนนั้นโอดครวญทั้งน้ำตา “ฉันขอคัดค้านคำว่า ‘แค่นั้น’ ของเธออย่างเด็ดขาด!”