เสียงปรบมือ

เสียงปรบมือ

ถ้าจะพูดถึงการโชว์ลีลาละก็ ฝีมือการใช้มีดกับการผัดของจีนโบราณถือว่ามีเอกลักษณ์มาก เหมือนเชฟคนก่อนหน้านี้ที่เลือกทำอาหารจีน แต่ตอนที่พวกเธอเดินมาถึงมันสายเกินไป อีกฝ่ายปล่อยของไปหมดแล้ว สุดท้ายเลยได้ผัดแค่เนื้อวัวผัดต้นหอมจานเดียว

เมื่อก่อนเวลาเหลียนเซิ่งทำกับข้าว ฝีมือการใช้มีดของเธอจัดว่ายอดเยี่ยมมาก เพราะเธอผ่านการฝึกฝนมาอย่างยาวนานเพื่อฝึกแรงข้อมือและคุมการลงน้ำหนักที่ละเอียดอ่อน แต่จริง ๆ แล้วเธอแทบไม่เคยเรียนวิธีทำอาหารแบบเจาะจงเลย ยิ่งไม่มีเวลาไปศึกษาวิธีทำเมนูพื้นบ้านโบราณอะไรพวกนั้นด้วย

เธอรู้แค่ความต่างของการทอด ผัด นึ่ง ต้ม พอถึงคราวตัวเองทำอาหาร ก็แค่เทน้ำมันหรือไม่ก็เติมน้ำ ใส่เครื่องปรุงกับวัตถุดิบลงไป สุกเมื่อไรก็ตักขึ้นทันที ส่วนที่ว่าควรใส่ตอนไหน ตักออกตอนไหน ปรุงรสเท่าไร หรือต้องหั่นหนาบางแค่ไหน รายละเอียดพวกนี้แต่ก่อนเธอไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด

วิชาการใช้มีดมีไว้แค่ตบตาคนอื่นให้ดูเหมือนเธอเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นเทพก็เท่านั้น

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่กับข้าวที่เธอทำก็อร่อยจริง ๆ ถ้าจะให้สรุปสั้น ๆ คำเดียว ก็คงเป็นรสชาติที่อบอุ่นเหมือนข้าวฝีมือแม่ที่บ้าน

เดิมทีที่รับคำชวนครั้งนี้ เธอตั้งใจจะไปบ้านจ้าวจั๋วรู่เพื่อทำมื้อค่ำคืนรวมญาติให้พวกเขากิน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องขายหน้าจนกู่ไม่กลับ เธอเลยค้นสูตรอาหารบนเน็ตมาฝึกเองล่วงหน้าไปสองสามอย่าง จากนั้นก็ลองทำตามดูรอบหนึ่ง