เส้นทางโบราณ

เส้นทางโบราณ

เหลียนเซิ่งประหลาดใจจริง ๆ โลกกลมชะมัด เธอเอามือลูบคางแล้วถามว่า “พี่ชายนายก็เป็นนักเรียนโรงเรียนทหารด้วยเหรอ”

โจวซือรุ่ย “เปล่าครับ เขาแก่กว่าผมสิบกว่าปี จบการศึกษาไปตั้งนานแล้ว”

เหลียนเซิ่งพยักหน้าอย่างมีความหมายลึกซึ้งกินใจ

“เขาอาจจะรับแข่งนัดนี้เพราะผมก็ได้ เพราะก่อนหน้านี้ผมเคยพูดชื่อเธอให้เขาฟัง” โจวซือรุ่ยลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แต่ไม่เป็นไร ผมไม่ได้คิดจะแพ้อยู่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วผมจะต้องก้าวข้ามเขาให้ได้”

โจวซือรุ่ยว่าต่อ “ถึงตอนนี้ผมจะยังสู้เขาไม่ได้ แต่ผมกล้าฟันธงเลยว่า ในมหาวิทยาลัยพันธมิตร เธอหาคนวิเคราะห์ข้อมูลที่เก่งกว่าผมคนที่สองไม่ได้อีกแล้ว”

เหลียนเซิ่งเอนหลังพิงพนัก กอดอกมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกขึ้นตาม “นายพูดแบบนี้ฉันก็เบาใจ ฉันไม่สนหรอกว่าพวกนายจะมีความสัมพันธ์แบบไหน แค่ก้าวลงสนามรบก็คือศัตรู นายมีความมุ่งมั่นแบบนี้ และรู้จุดยืนของตัวเองก็พอแล้ว ที่เหลือฉันจะพานายชนะเอง”

โจวซือรุ่ยมองเธอแล้วยิ้มบาง ๆ พูดขึ้นว่า “ผมขอตัวกลับไปจัดการข้อมูลก่อน หวังว่าจะจัดสรรคนเสร็จทันก่อนเริ่มแข่ง ไม่อย่างนั้นนี่จะเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเรา”