คำเชิญ

คำเชิญ

เหลียนเซิ่งรู้สึกว่าคำถามที่คนพวกนี้ถามไม่ค่อยจะน่าฟังเท่าไหร่ เอาเข้าจริง ชีซิงก็ดีมาก ยกเว้นราคาแพงไปนิด นอกนั้นดีหมดทุกอย่าง ถึงยังไงตอนนี้มันก็กลายเป็นลูกในไส้ของเธอไปแล้ว ต่อให้ไม่เข้ามือแค่ไหน ก็ต้องกัดฟันคุกเข่าลุยต่อให้รอด

เธอหยุดเดิน ชำเลืองมองพวกเขาแวบหนึ่ง แล้วเดินหน้าต่อ

เจิ้งเหล่ยกับพวกซอยเท้าก้าวถี่ๆ ส่งยิ้มกวนประสาทตามหลังมา

เหลียนเซิ่งเอี้ยวตัวมาถาม “พวกนายไม่ไปเตรียมตัวแข่งลีกนัดต่อไปหรือไง”

“มีอะไรให้ต้องเตรียมล่ะ ยังไงก็เป็นแค่พลทหาร ทำตามคำสั่งแล้วฟังผู้บัญชาการก็พอไม่ใช่เหรอ” เจิ้งเหล่ยโบกมือ “เธอไม่อยู่ พวกเราไม่ต้องเตรียมใจอะไรด้วยซ้ำ”

“...” เหลียนเซิ่งพูด “จริงๆ ฉันเพิ่งเคยลงแข่งลีกไปรอบเดียว ยกยอเกินไปแล้ว ก่อนแข่งรอบที่แล้วพวกนายไม่ได้เป็นแบบนี้นี่”

คราวก่อนยังกระตือรือร้นฝึกซ้อมกันอยู่เลย

“แค่รอบเดียวยังไม่พออีกเหรอ รอบเดียวนั่นก็ทำเอาพวกเราปลงตกกับโลกแล้ว” เจิ้งเหล่ยเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ “ตอนนี้ฉันตาสว่างแล้ว ถึงคราวจวนตัวจึงกอดตีนพระมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย จะรอดได้นานแค่ไหนขึ้นอยู่กับดวงครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งก็ขึ้นกับผู้บัญชาการ ถึงยังไงฝึกก่อนแข่งก็ไม่ได้เสกให้ฉันกลายเป็นเทพขึ้นมาได้ทันทีหรอกนะ”

เสิ่นอวี้กล่าวเสริม “ต่อให้กลายเป็นเทพ นายก็อาจจะกันเพื่อนร่วมทีมไม่ได้อยู่ดี”