กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผลลัพธ์
หลังห่าธนูหลายสิบดอกพุ่งผ่าน ร่างสองร่างก็ล้มตึงลงกับพื้น ฟางเจี้ยนเฉินไม่กล้าประมาท สั่งให้คนยิงซ้ำไปอีกสองดอก พอเช็กจนแน่ใจว่าทั้งคู่ตายสนิทแล้วถึงค่อยสั่งหยุดยิง
พวกทหารต่างถืออาวุธค้างไว้ ชั่วขณะนั้นไม่รู้เลยว่าจะต้องทำหน้ายังไงดี
พวกเขาเพิ่งรุมฆ่านายกองฝ่ายตัวเองจนตาย ในใจรู้สึกผิดอยู่เต็มอก... แต่ก็แอบตื่นเต้นสะใจอยู่เหมือนกัน
ฟางเจี้ยนเฉินเท้าเอวพูดอย่างภาคภูมิใจ “เมื่อกี้ฉันตะโกนบอกให้เขาหลบแล้วใช่ไหมล่ะ ตัวเขาเองนั่นแหละที่ตอบสนองไม่ทันเองจริงไหม!”
พลทหารข้าง ๆ พูดขึ้นมา “...ผมว่าเขาก็อยู่ในบัญชีแค้นของพี่เหมือนกันแหละ”
“อย่ามาพูดซี้ซั้ว! พวกเรานี่รักกันปานจะกลืนกินนะเว้ย!” ฟางเจี้ยนเฉินปั้นหน้าขรึมแล้วสั่งเสียงดัง “ทุกคนเข้าประจำตำแหน่ง ต่อไปนี้ฟังคำสั่งฉัน! ข้าศึกกำลังจะบุกมาแล้ว ระวังรักษาธงรบไว้ให้ดี!”
รองผู้บัญชาการที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดรีบตะโกนรายงานผ่านช่องสื่อสารทีม “รายงานครับรายงาน! ฟางเจี้ยนเฉินยิงจ้าวจั๋วลั่วตายแล้วชิงอำนาจสั่งการไปแล้ว! ยศผมสูงกว่าเขา ตอนนี้ผมกลัวจนขนหัวลุกแล้วเนี่ย!”
ผู้บัญชาการใหญ่ทีมหลิวแผดเสียงอย่างเหลืออด “พวกนายเลิกเล่นกันได้แล้ว! ดูด้วยว่านี่มันเวลาไหน! รีบเฝ้าธงเดี๋ยวนี้!”
ฟางเจี้ยนเฉินตอบกลับ “ก็เฝ้าอยู่นี่ไง! ฝั่งตรงข้ามยังมาไม่ถึงเลย ทางนายล่ะเป็นไงบ้างแล้ว”