ดับเบิลคิล

ดับเบิลคิล

ผู้พันทหารราบที่คุมหน่วยของพวกเขาตะโกนสั่งอยู่ข้างหน้า ให้ทุกคนจัดแถวใหม่

พอตั้งแถวเสร็จ ทหารราบหนักถือโล่ก็ขยับขึ้นหน้า ทหารราบเบาถืออาวุธอยู่ตรงกลาง ส่วนพลธนูอยู่รั้งท้าย ขนาดกองกำลังน่าจะราว ๆ ห้าร้อยคน

พลธนูฝั่งนี้ใช้หน้าไม้กันหมด ไม่ต้องออกแรงน้าวคันธนู วิธีใช้แทบไม่ต่างจากปืนที่ใช้กันยามปกติ แค่ขึ้นสาย ใส่ลูกดอก เล็ง แล้วเหนี่ยวไกยิงออกไป

“ห้ามตีกันเองในทีม เรื่องนี้ทุกคนคงรู้อยู่แก่ใจนะ” ผู้พันทหารราบปรายตามาทางเหลียนเซิ่งแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “นี่เป็นการแข่งแบบเปิด มีอาจารย์คอยให้คะแนน ถึงทุกคนจะเป็นแค่ทหารเลว แต่ก็หวังว่าจะฟาร์มแต้มกันได้อย่างสนุกสนานนะ”

ผู้พันทหารราบกวาดตามองจัดแถวเสร็จก็โบกแขนสั่ง “ออกเดินทาง!”

เหลียนเซิ่งแบกท่อนไม้ไว้บนบ่า แทรกตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน แล้วเปิดแผนที่ขึ้นมาดูอีกรอบ

แผนที่ทางซ้ายบนสำรวจเปิดไปได้แค่ครึ่งเดียวก็หยุดลง มีจุดสีแดงที่แสดงถึงศัตรูโผล่ขึ้นมา คาดว่าหน่วยสอดแนมน่าจะไปเจอกับข้าศึกแล้วตายไปแล้ว ส่วนทางขวาข้างหน้ามีสัญลักษณ์สีเขียว ซึ่งก็คือจุดหมายที่พวกเธอกำลังมุ่งหน้าไป