กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกแสงจันทร์
ตอนที่ 246 [หลงเยียนสำแดงเดช! กดข่มมนุษย์สวรรค์ขั้นกลาง]
…
หลายปีมานี้ เมื่อสองตระกูลมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นขึ้น ตระกูลหวังแห่งหล่งจั่วก็รู้จักตระกูลหวังแห่งฉางหนิงลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ ความมหัศจรรย์ของหวังโส่วเจ๋อค่อย ๆ ฝังลึกในใจผู้คนผ่านเหตุการณ์ครั้งแล้วครั้งเล่า
ราวกับว่าขอเพียงมีเขาอยู่ ก็ไม่มีปัญหาใดแก้ไม่ได้
โดยเฉพาะเหล่าคนหนุ่มสาวรุ่นอักษร ‘โส่ว’ และ ‘จง’ ล้วนเคารพบูชาหวังโส่วเจ๋ออย่างยิ่ง มองเขาเป็นบุคคลต้นแบบ
เวลานี้ เมื่อเห็นหวังโส่วเจ๋อมา ทุกคนก็โล่งใจขึ้นทันที รีบเดินเข้ามาต้อนรับ
“คารวะบรรพชนโจ้วป๋อ ประมุขเซียวรุ่ย และผู้อาวุโสตระกูลทุกท่าน” หวังโส่วเจ๋อทักทายทีละคนอย่างสุภาพตามมารยาท ปล่อยให้คนตระกูลจางยืนเก้ออยู่อีกด้านทั้งหมด
ผู้ที่เดินทางมาช่วยเหลือจากตระกูลหวังแห่งฉางหนิงครั้งนี้มีไม่มากนัก
นอกจากหวังโส่วเจ๋อกับบรรพชนหลงเยียนแล้ว ก็มีเพียงหวังจงอันและหวังหลีเหยา บุตรชายกับบุตรสาวของเขาเท่านั้น หวังโส่วเจ๋อพาทั้งสองมาด้วยเพื่อให้ได้เปิดหูเปิดตา
หลังจากหวังโส่วเจ๋อทำความเคารพเสร็จ เขาก็ให้หวังจงอันและหวังหลีเหยาเข้าพบผู้อาวุโสทั้งหลาย สองฝ่ายจึงทักทายกันอย่างคึกคัก ราวกับงานรวมญาติครั้งใหญ่