กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 492 ข้าว่าแกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาด
ในเวลาเดียวกัน ตรงประตูหลังโรงพยาบาลฮุ่ยเหลียง ไอ้สารเลวตัวน้อยที่มีปอยผมขาวอยู่กระจุกหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องรักษาความปลอดภัย มือหนึ่งคีบบุหรี่อย่างไม่ใส่ใจ อีกมือยกขึ้นขยี้ตา หาวนอน แล้วตะโกนใส่กลุ่มนักเลงที่ยืนกันอย่างขอไปทีอยู่หน้าประตูใหญ่ด้วยเสียงแหบแห้งแต่ก็ยังพยายามเปล่งเสียง:“พวกแกทีละคนมันไอ้พวกไร้ประโยชน์ ฟังข้าให้ดี!
คืนนี้จนถึงแปดโมงเช้าวันพรุ่งนี้ ห้ามใครก็ตามงีบหลับให้ข้าเห็น ลืมตาให้กว้าง ๆ ยุงสักตัวก็ห้ามให้บินเข้ามา! ฟังกันชัด ๆ หมดหรือยัง?”