เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 458 ฉันเกือบลืมไปแล้ว ตอนนี้แกมันเป็นคนขาพิการอยู่แล้วนี่หว่า
สวีจวินชงสะบัดหน้ากลับมาในทันที ตะโกนสุดเสียงด้วยเสียงแหบแห้ง “ไอ้เวรนั่น มองไม่ออกหรือไงว่าข้ากำลังยุ่งอยู่!” พูดจบก็ทำท่ากระวนกระวาย ดึงชุดคนไข้ของตัวเองออก รีบร้อนจนแทบรอไม่ไหวจะขึ้นเขาไปปราบเสือ น้ำลายไหลย้อยจากมุมปาก อ้าปากกว้าง เห็นได้ชัดว่ากำลังจะลงมือทำอะไรสักอย่าง
“ตูม!” เสียงดังสนั่นทึบ ๆ ประตูห้องผู้ป่วยถูกคนจากด้านนอกเตะเปิดออกอย่างแรง ฝุ่นกระเซ็นว่อน สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือชายหญิงหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ใส่เสื้อหนังกับกางเกงหนังสีดำ สวมแว่นกันแดด ทรงผมสไตล์พวกนอกกระแส สีหน้าของพวกเขาเย็นชา รอบกายแผ่กลิ่นอายที่บอกว่าอย่าเข้ามาใกล้
เหลิ่งชื่อที่เฝ้าอยู่ข้างผู้อำนวยการหวัง สีหน้าซีดเผือดในพริบตา หลุดปากออกมา “เยาเยวี่ย เยาเตา พวกแกสองคนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”