เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 456 ไอ้เวร! มึงลืมปลดล็อกเซฟตี้
เจิ้งซานผิงพุ่งเข้าหาเหมือนเสือดาวล่าเหยื่อ ก้าวเท้าสองสามก้าวเข้าหา มือใหญ่ราวกับพัดใบลานยื่นออกไป คว้าอู่เกอที่ขดตัวอยู่บนพื้นและยังมึนงงอยู่ขึ้นมา นิ้วของเขาจิกกำสร้อยคอทองคำเส้นหนาใหญ่บนคออู่เกอไว้แน่น ออกแรงกระชาก ร่างทั้งร่างของอู่เกอก็ถูกดึงขึ้นมาโดยตรง เท้าทั้งสองลอยพ้นพื้นโยกไปมา
จากนั้น เจิ้งซานผิงไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกแขนขึ้นสูง พร้อมเสียงลมหวือ "เพี้ยะ เพี้ยะ" สองฉาดดังสนั่นฟาดเข้าที่ใบหน้าอู่เกอเต็มแรง พลางตะโกนเสียงดังว่า "ไอ้เฝยเฉียงอยู่ไหน?" เสียงนี้ราวกับฟ้าผ่ากลางทุ่ง ทำให้อากาศรอบข้างสั่นสะเทือนไปด้วย
อู่เกอในตอนนี้สมองยังยุ่งเหยิงเป็นปม มึนงง เปลือกตาหนักราวกับถูกกาวติดไว้ ต้องออกแรงอย่างมากถึงจะลืมตาขึ้นมาอย่างมึนๆ ริมฝีปากของเขาเล็กน้อยสั่นเทา สะอื้นด้วยเสียงขมขื่นอย่างบริสุทธิ์ใจว่า "มึง...มึงตีข้าทำไม!
ถ้ามึงรังแกข้าอีก แม่ข้าไม่ปล่อยมึงแน่ แกเป็นแม่ยักษ์ประจำหมู่บ้านของพวกเรา แรงสู้สุดๆ ไม่เคยมีเหตุผลเลย! ผู้ชายในหมู่บ้านเราคนไหนไม่เคยถูกแกทารุณบ้าง มึงควรคิดให้ดีๆ! ฮึ่ม" พูดพลางก็หดคอโดยไม่รู้ตัว สองมือกำชายเสื้ออย่างหมดหนทางอยู่ตรงหน้า