เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 447 แกมันไอ้สารเลว ก่อเรื่องใหญ่แล้วรู้ไหม!
ในใจเซียวหงสะดุ้งเฮือก หัวใจราวกับจะกระเด็นออกจากลำคอ สองมือโดยสัญชาตญาณออกแรงดิ้นรนผลักเปียวจื่ออย่างสุดกำลัง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรนและหวาดกลัว ริมฝีปากสั่นระริก รีบพึมพำว่า “คุณชายจาง คุณปล่อยฉันก่อนได้ไหมคะ” พลางพยายามใช้มือแกะแขนของเปียวจื่อที่รัดเอวเธออยู่ “ฉันขอไปทักทายเถ้าแก่หวังสักหน่อย อีกสักชั่วโมงจะกลับมาดื่มเป็นเพื่อนคุณสองแก้ว ได้ไหมคะ”
เปียวจื่อหัวเราะเย็นชา เสียงหัวเราะราวกับนกเค้าแมวกลางคืนร้อง จนใครได้ยินก็ขนหัวลุก เขาลุกขึ้นนั่งตรงๆ ท่าทางหยาบกร้านจนโซฟาสั่นสะเทือนไปด้วย มือข้างหนึ่งคว้าคอเซียวหงราวกับคีมเหล็ก ดึงเธอเข้าหาอกตัวเอง พลางตะโกนว่า “หนึ่งชั่วโมง? ฮ่าๆ! ข้าอยากได้เจ้าเดี๋ยวนี้เลย แค่นาทีเดียวก็รอไม่ไหว เข้าใจไหม” ระหว่างพูด มืออีกข้างของเขาก็ยั่วเย้าไปที่ทรวงอกอวบอิ่มของเซียวหงอย่างไม่เกรงใจ แสดงอำนาจครอบงำของตน
สีหน้าเซียวหงซีดเผือดในพริบตา แล้วก็แดงเรื่อขึ้นอย่างผิดปกติ เห็นชัดว่าเธอข่มความรังเกียจที่ท่วมท้นในใจเอาไว้ มุมปากฝืนยิ้มประจบประแจงให้ สายตาเปลี่ยนเป็นยั่วยวนในทันที คล้ายเส้นไหม กระซิบกับเปียวจื่อเสียงอ้อนว่า “คุณชายจาง ลองดูพนักงานรับรองไนต์คลับพวกนี้สิคะ” พลางชี้นิ้วไปที่พนักงานรับรองไนต์คลับที่อยู่ไม่ไกล “ใครบ้างไม่สวยกว่าฉัน ใครบ้างรูปร่างไม่ดีกว่าฉัน ทั้งหมดล้วนเป็นสาวบริสุทธิ์ ให้พวกเธอมาเอาใจคุณก่อนเถอะค่ะ!”