เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 415 ตำบลหลัวเจีย
เที่ยงกว่าหน่อย แสงแดดอันอบอุ่นสาดลงบนผืนดินทุกตารางนิ้วของตำบลหลัวเจีย อำเภอเฉาตงอย่างไร้ความสงวน ตรงหน้าภัตตาคารมังกรทอง ภัตตาคารที่ใหญ่ที่สุดในตำบล มีนักเลงสี่ห้าคนยืนท่าทางเหลาะแหละคอเอียงขาสั่น
หัวหน้าคือนักเลงรุ่นเก๋าคนหนึ่งที่ไว้ผมแสกข้าง ใบหน้าของเขาเหมือนถูกล้อแห่งกาลเวลาทับถมอย่างหนักหน่วง เป็นหลุมเป็นบ่อเต็มไปด้วยร่องรอยของความผันผวน เขาสวมชุดสูทสีม่วงเข้มตัวโคร่งหลวมๆ ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตขาวที่เหลืองกร้าน คอเสื้อมันเยิ้มมันวาวเป็นประกาย ดูเหมือนไม่ได้แตะน้ำมาหลายสัปดาห์ ชายเสื้อห้อยระย้อยออกมาข้างนอกตามสบาย
เห็นได้ว่าเขาเอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง เท้าถี่อยู่กับที่ ส่ายหัวมองซ้ายมองขวา ปากบ่นพึมพำไม่หยุด “เชี่ย! นี่มันกี่โมงแล้ว ทำไมยังไม่มาสักที! จะให้ข้ารอถึงเมื่อไหร่!” น้ำเสียงนั้นแฝงความหงุดหงิดไว้อย่างชัดเจน