เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 397 “พี่สาวอวิ้น”
ตอนเที่ยงวันเศษ ๆ กลางถนนไป่ฉื่อในเขตพัฒนาเศรษฐกิจ ชั้นใต้ดินหนึ่งของโรงน้ำชาชื่อ “อวิ้น” ในห้องโถงกว้างที่แสงสลัว อวี๋เหล่าเอ้อร์ หัวหน้าใหญ่ที่เคยสง่างามบนสถานีรถไฟ ถึงขั้นเดินทีก็มีลมหมุนตาม กลับขดตัวอยู่มุมโซฟาเหมือนไก่แพ้การชน ไผมุ่นฟู หน้าเขียวช้ำจมูกบวม มุมปากยังมีคราบเลือดแห้งกรัง นิ้วคีบบุหรี่ที่ใกล้จะหมดมวน ตาแดงก่ำเป็นเส้นเลือด ไม่หลงเหลือความองอาจหยิ่งผยองอย่างแต่ก่อนอยู่เลยสักนิด กลับเผยความอับอายและสิ้นหวัง
ข้าง ๆ เขา อิ่งเปียนนั่งทรุดอยู่กับพื้น ข้อมือพันผ้าพันแผล เต็มหน้าด้วยฝุ่นดิน เสื้อผ้าฉีกขาดไปหลายแห่ง ทั้งตัวหมดเรี่ยวแรงไร้ชีวิตชีวา เขาหลับตาปิด บางทีตัวก็สั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าหลับไปแล้ว หรือกำลังเพ้อฝันถึงการกลับมาผงาดอีกครั้ง