เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 389 มือหนึ่งเงื้อมีด อีกมือฟันฉับ ทั้งกลุ่มสิ้นท่า
เวลานี้ ในความมืด หวังสุ่ยหลงพลันลุกพรวดขึ้นมา ตะโกนสุดเสียง เส้นเลือดที่คอปูดโปน ร้องลั่นว่า “บ้าอะไรกันวะ! คนมันตายไปแล้ว ถ้ายังแสดงอิทธิฤทธิ์ได้ก็แปลว่าเจอผีจริง ๆ แล้ว!”
แต่ทันใดนั้น อาชิ่งรู้สึกแค่ท้ายทอยเย็นวาบ ราวกับถูกงูพิษตัวเย็นยะเยือกจ้องมอง ร่างกายของเขาแข็งทื่อในทันที จากนั้นก็เบ้ปากด้วยความหวาดกลัว ตาเบิกโพลง ตะโกนลั่นว่า “มีผี!” เสียงนั้นดังออกมา เถี่ยเฟยที่ขดตัวอยู่บนโซฟาซึ่งเดิมก็เหมือนนกที่ตกใจง่ายอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งราวกับถูกไฟฟ้าช็อต พลันลุกนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที ร่วมมือส่งเสียงร้องรับว่า “อา… มีผีจริง ๆ ด้วย!” เสียงสั่นเครือและแหลมสูง ฉีกความเงียบขาดสะบั้น
แต่ตอนที่ทั้งกลุ่มกำลังทำอะไรไม่ถูก ไฟก็พลันสว่างขึ้น แสงสีเหลืองสลัวแผ่กระจายไปทั่ว เหมียวสือซานที่หมอบอยู่บนตัวหลิวหมาจื่อกำลังค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างหวาด ๆ ตายังไม่ทันโฟกัส ก็ประสานสายตากับเถี่ยเฟยที่นั่งตัวตรงอยู่บนโซฟา ทันใดนั้นทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวในดวงตา ปากอ้ากว้าง สูดลมหายใจเฮือก เปล่งเสียงกรีดร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว