เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 383 คราวนี้จะปล่อยให้อวี๋เหล่าเอ้อร์หนีไปไม่ได้เด็ดขาด
หลังจากไป๋เข่อซินจากไป เฉินเจียหนานค่อย ๆ ยกมือที่เย็นเฉียบข้างนั้นขึ้นมาถูใบหน้าที่เหนื่อยล้าอย่างแรง ราวกับจะถูความกลุ้มใจทั้งหมดออกไปให้หมด เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันขวับกลับไปในทันที ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่หลิวซื่อโก่ว ความเย็นชาในแววตาทำให้อากาศรอบ ๆ ดูเหมือนลดลงหลายองศา จากนั้นเขาก็โบกมืออย่างหงุดหงิดและตะโกนเสียงดังว่า “พาตัวมันไปที่ห้องข้า”
ครู่ต่อมา ในห้องของเฉินเจียหนาน เอ้อร์เป่าและเปียวจื่อยืนขนาบสองข้างหลิวซื่อโก่วราวกับเสาหินเหล็ก ไม่ขยับเขยื้อน กล้ามเนื้อบนใบหน้าตึงเครียด สีหน้าหนักอึ้งราวกับท้องฟ้าก่อนพายุฝนจะมา ส่วนเจิ้งซานผิงวิ่งกะเผลกเข้ามา รีบควักซองบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อ หยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน มือสั่นเล็กน้อยยื่นให้เฉินเจียหนานที่นั่งอยู่บนโซฟา จากนั้นก็รีบหยิบไฟแช็กขึ้นมา “แชะ” จุดไฟ โน้มตัวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังเพื่อจุดบุหรี่ให้เฉินเจียหนาน เปลวไฟสั่นไหวตามมือที่สั่นเทาของเขา