กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 345 เราต้องออกไปหลบซ่อนสักพัก
ในยามดึกสงัด เงียบกริบราวกับทุกสรรพสิ่งหยุดหายใจ ประมาณตีสองครึ่ง เยว่เสียสวมชุดกี่เพ้าลายเครื่องลายครามสีเขียวขาวที่ตัดเย็บประณีตและปักลวดลายอย่างละเอียดอ่อน เดินเยื้องย่างสง่างามออกมาจากวงเหล้าสังสรรค์อันอึกทึกครึกโครมและเต็มไปด้วยแสงสีแห่งความสำราญ ผู้ที่มาเที่ยวพักผ่อนที่ตำหนักหลังล้วนเป็นบุคคลมีหน้าตามีชื่อเสียง เป็นคนร่ำรวยหรือมีอำนาจทั้งนั้น แต่ก็ไม่ขาดพวกหน้าซื่อใจคดที่ปากว่าตาขยิบ การรับมือกับพวกเขาทำให้เยว่เสียเปลืองเรี่ยวแรงไปไม่น้อย ตอนนี้เธอลากร่างกายที่หนักอึ้งราวกับตะกั่วและเหนื่อยล้าหมดเรี่ยวแรง ค่อย ๆ ก้าวทีละก้าวกลับมาที่ห้องผู้จัดการ