เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 339 ชวนซานเจี่ยและถู่เปี๋ยกว้ายถูกจับ
สีหน้าของเหลยเจิ้นเทียนซีดขาว แต่เขาก็ฝืนทนความเจ็บปวดอย่างหนัก สูดอากาศเย็นเข้าไปลึก ๆ อย่างแรง ฟันกรามหลังกัดกันจนดังกรอด ๆ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาเงยหน้ามองชวนซานเจี่ยและถู่เปี๋ยกว้ายอย่างยากลำบาก น้ำเสียงมีความเดือดดาลและไม่ยอมจำนนอยู่บ้าง ตะโกนเสียงดังว่า “แผลแค่นี้ ยังไม่ถึงขั้นเอาชีวิตฉันไปหรอก! พวกแกสองคน รีบเข้ามาช่วยฉันถอนลูกศรหน้าไม้บ้า ๆ นี่ซะ!”
ชวนซานเจี่ยรีบเข้ามาใกล้ สีหน้าแม้จะมีความยำเกรง แต่ที่มากกว่านั้นคือความเจ้าเล่ห์ เขาพูดกับเหลยเจิ้นเทียนด้วยท่าทีอ่อนน้อมว่า "คุณเหลยครับ ท่านวางใจได้ ลูกศรหน้าไม้นี้ผมดูอย่างละเอียดแล้ว น่าจะไม่มีพิษ ไม่อย่างนั้นท่านคงจะ... ถ้ารีบถอนลูกศรตอนนี้ ต้องทำให้เลือดออกมากแน่ ๆ ท่านยังไม่ทันออกไป เลือดก็คงไหลจนหมดสิ้นตายก่อนแล้ว ตามความเห็นของผม สู้ตัดส่วนปลายศรออกก่อน พันแผลง่าย ๆ อย่างน้อยก็ประคองอาการไว้ก่อน"