เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 324 เหลยเจิ้นเทียนประนีประนอม
ช่วงหกโมงเย็นเศษ หลังเหลยเจิ้นเทียนทนอดกลั้นผ่านวันอันยาวนานและทรมานทั้งวันอยู่ในกองบังคับการตำรวจนครบาล เขาก็ลากสังขารอันเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรง เดินก้าวออกจากประตูใหญ่กองบังคับการตำรวจนครบาลอย่างเชื่องช้าด้วยสีหน้าล่องลอย เขาทั้งตัวราวกับถูกสูบเอาจิตวิญญาณและเรี่ยวแรงออกไปจนสิ้น ไม่เหลือความฮึกเหิมและความสง่างามองอาจอย่างตอนเช้าอีกเลยแม้แต่น้อย
พอปรากฏตัวขึ้น รถตู้คันหนึ่งที่ซ่อนตัวเงียบ ๆ อยู่ใต้ร่มเงาข้างทางฝั่งตรงข้ามถนน คนขับก็ราวกับนายพรานผู้ว่องไวที่พบเห็นเหยื่อ รีบพิมพ์และส่งข้อความสั้นออกไปในความมืดอย่างฉับไว แสงเรืองรองจาง ๆ จากหน้าจอส่องสว่างบนใบหน้าอันเย็นชาของเขาเพียงชั่วครู่
เหลยเจิ้นเทียนหยุดฝีเท้าลงข้างทาง สองมือลูบใบหน้าที่แข็งเกร็งและชาไปโดยสัญชาตญาณ พยายามทำให้ตัวเองตื่นขึ้นมาบ้าง จากนั้นก็ควานหาบุหรี่มวนหนึ่งที่ถูกขยำจนยับย่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ จุดไฟสูดเข้าลึก ๆ สองอึก ควันบุหรี่ลอยวนอยู่ตรงหน้าเขา ราวกับกำลังพยายามขับไล่ความกลุ้มใจดุจหมอกหนาให้หายไป