เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 321 จื่อเหยียน
หลังจากที่เงาร่างของเหลยเจิ้นเทียนและเหล่าตำรวจหายลับไปจากหน้าประตูคฤหาสน์อย่างสิ้นเชิง จื่อเหยียนก็ลากเท้าอันหนักอึ้งเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองอย่างช้า ๆ ภายในใจของเธอราวกับผืนทะเลหลังถูกพายุฝนกระหน่ำ ไม่อาจสงบลงได้เนิ่นนาน กลับมาถึงห้อง เธอใช้มือที่สั่นเทาจุดบุหรี่ขึ้นมาดอกหนึ่ง สูบคำโตสองคำอย่างแรง พยายามให้ควันที่ลอยวนนั้นขับไล่ความหวาดกลัวและความไม่สบายใจออกไป ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอสูดลมหายใจลึก หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขที่ทำให้เธอทั้งเกรงขามและจนใจ
เสียงกริ่งโทรศัพท์ก้องกังวานอยู่ในห้องอันเงียบสงัด ครู่ต่อมา ก็มีเสียงหนึ่งที่เย็นยะเยือกจนแทบจะทะลุเข้าไปถึงวิญญาณดังออกมาจากหูโทรศัพท์ “กลางวันแสก ๆ โทรมาหา มีเรื่องสำคัญอะไร”