เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 304 บนถนนสู่ปรโลกมีเพื่อนร่วมทาง ก็ถือเป็นโชคดีของชีวิต!
เวลาผ่านไปราวกับม้าขาวพุ่งผ่านช่องว่าง ไม่นานก็เข้าสู่ช่วงสี่ทุ่มห้าสิบนาที ในระยะสองกิโลเมตรจากร้านอาหารดนตรีบลูส์มีทางโค้งหักศอกแห่งหนึ่ง ที่นี่ราวกับมุมที่ถูกโลกหลงลืม สภาพถนนย่ำแย่สุดขีด เต็มไปด้วยหลุมบ่อไม่ใหญ่ก็น้อย และแอ่งน้ำสารพัดขนาดที่สะท้อนแสงประหลาดใต้แสงจันทร์ ข้างถนนเป็นป่าที่ค่อนข้างกว้างใหญ่ ต้นไม้ในป่าขึ้นหนาแน่น กิ่งก้านสานกันจนกลายเป็นม่านความมืดตามธรรมชาติ
ริมป่าอันมืดมัวแห่งนี้ มีรถตู้สีเงินเทาคันหนึ่งที่เก่าคร่ำคร่าจอดเงียบอยู่ในมุมที่มืดกว่าที่อื่น ภายในรถควันบุหรี่ลอยคลุ้งราวกับถ้ำปีศาจที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายลึกลับ ถังหยางกับพวกนอนเอนสบายอยู่ในห้องโดยสาร พ่นควันกันอย่างไม่เร่งร้อน ควันที่ม้วนตัวอยู่เต็มพื้นที่แคบๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งชวนเคลิ้ม
นกฮูกที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ตอนนี้เหมือนแมวกลางคืนขี้เกียจตัวหนึ่ง เขาหาวใหญ่โต บิดขี้เกียจ แล้วเกาศีรษะ พลางทำหน้าเหมือนถูกเอาเปรียบเล็กน้อย บ่นกับถังหยางที่นั่งอยู่แถวหลังว่า “พี่ใหญ่ พวกพี่น้องหิวจนท้องติดหลังกันหมดแล้ว รอนานแค่ไหนแล้ว ทำไมยังไม่เห็นแม้แต่เงาผีสักตัว? หรือว่าข่าวจากทางคุณเหลยจะผิดพลาด?”