เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 300 ถังหยาง
ในห้องผู้ป่วยพิเศษอันเงียบสงบห้องหนึ่งของโรงพยาบาลที่สองเขตหนานกั่ง กลิ่นส้มหอมอบอวลอยู่ในอากาศ เฉินเจียหนานนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย นิ้วเรียวยาวปอกส้มอย่างชำนาญ เปลือกส้มถูกฉีกออกทีละน้อย เผยให้เห็นเนื้อส้มสีสวยฉ่ำน้ำ ราวกับน้ำจะไหลเอ่อออกมา
เขามองท่านหยางที่พิงอยู่บนเตียงด้วยรอยยิ้มร่าเริง ยิ้มที่เต็มไปด้วยการล้อเลียน ท่านหยางกับผู้อำนวยการฟางได้รับการดูแลรักษาหลายวันมานี้ ร่างกายก็ดีขึ้นบ้างแล้ว ผู้อำนวยการฟางนอนอยู่บนเตียงอีกเตียงหนึ่ง มือจับมือน้อย ๆ ของเฉียนเฟยเยี่ยน พูดคุยกระซิบกระซาบเบา ๆ ใบหน้าทั้งสองเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น บรรยากาศในห้องผู้ป่วยกลมเกลียวราวกับสวนใต้แสงตะวันอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ
ทว่าท่านหยางทางฝั่งนี้กลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เคราแพะอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาชี้ตั้งสูง มองรอยยิ้มกวน ๆ ที่แฝงเจตนาไม่ดีของเฉินเจียหนาน ก็รู้สึกโมโหขึ้นมาในใจ อดยิ้มไม่ออกจริง ๆ เขาทนไม่ไหวแล้ว พึมพำเสียงเบา “ไอ้หนูเอ๊ย เจ้าอย่าปอกส้มให้ข้าได้ไหม ตลอดบ่ายนี้ฟันของข้าคนแก่นี่จะเปรี้ยวจนกร่อนอยู่แล้ว