เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 242 ไป๋เฉิงหลั่งน้ำตาอันแสนคับแค้นก่อนตาย
อวี๋ฮ่าวเทียนเหงื่อแตกเต็มหน้าถืออินทรีทะเลทรายสีทองกระบอกนั้นไว้ ในใจอัดอั้นถึงขีดสุด จู่ ๆ ก็ร้องเสียงแปลก ๆ ออกมาว่า "พวกแกมันสารเลวทั้งนั้นต้องการอะไรกันแน่! พวกแกอย่ามาบีบีบคั้นข้านะ"
เฉินเจียหนานหัวเราะเย็น ๆ "คุณชายใหญ่ยู เวลาพูดก็ต้องมีมโนธรรมหน่อยนะ ข้าบีบีบคั้นคุณตอนไหนกัน เจ้าไอ้สารเลวน้อยที่ยิงปืนไม่เป็น ข้าดีใจสอนเจ้าถึงขนาดนี้ เจ้าไม่ขอบคุณหมื่นส่วนข้าเลยก็ว่าไป ยังจะมาเล่นงานข้าอีก เจ้าทำให้ข้าเสียใจจริง ๆ"
ไป๋เฉิงคนเดียวที่ยังยืนอยู่ข้างอวี๋ฮ่าวเทียนตกใจจนตัวสั่น มองดูพวกเดียวกันในห้องรับแขกที่เมื่อครู่ยังมีชีวิตชีวา ลืมตาขึ้นมาก็มานอนเกลื่อนพื้นทนไม่ไหว จึงตะโกนใส่อวี๋ฮ่าวเทียนเสียงดัง "คุณหนูยู พวกเขาอยากรู้อะไรคุณก็พูดออกไปตรง ๆ เถอะ! ชีวิตพวกเราสำคัญกว่า"
เจิ้งซานผิงตบมืออยู่ข้าง ๆ "พี่น้องคนนี้จริงใจจริง ๆ ข้าให้ไลก์เลย!"
อวี๋ฮ่าวเทียนเอากระบอกอินทรีทะเลทรายจ่อที่หน้าผากไป๋เฉิง ตะโกนด้วยความโกรธ "ไอ้เวรแกพูดอะไรของแก! แกเป็นพวกใครกันแน่ แกพูดพล่ามอีกคำหนึ่งข้าจะยิงหัวแกแตกให้ดู"
ไป๋เฉิงเพื่อเอาชีวิตไม่คิดอะไรแล้ว "คุณหนูยู อวี๋ฮ่าวเทียน! คุณอย่าเอาปืนของเล่นกระบอกนี้มาอวดดีเลย คุณไม่เห็นเหรอว่าพวกเขากำลังหัวเราะเยาะคุณ ดูเป็นเรื่องตลกกันอยู่ พวกเราเลิกแอ็กติ้งกันเถอะ ข้าขอร้องล่ะ! ข้าไม่อยากตาย ข้าอยากมีชีวิตอยู่!"