เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 214 เหยียนตงสิ้นชีพ
สี่สิบนาทีต่อมา เอ้อร์เป่าขับรถซานตานามาถึงภูเขาเหนืออันร้างไร้ผู้คนในเขตเหมืองเหนือ เอ้อร์เป่าจอดรถเรียบร้อย เฉินเจียหนานกับพวกก็กระโดดลงจากรถอย่างว่องไว ลมหนาวพัดมาพร้อมเสียงหวีดหวิว พวกเขาเผลอรัดเสื้อผ้าบนตัวให้แน่นขึ้น กู่ กู่... กู่ กู่... เสียงร้องแหลมจนขนหัวลุกของนกกู่ดังมาจากที่ไกล ๆ เป็นระยะ ๆ ยังมีนกฮูกบินผ่านหัวไปเป็นบางครั้ง บรรยากาศยิ่งดูวังเวงขึ้นไปอีก
ตอนนั้นเองที่เปียวจื่อพึมพำขึ้นว่า “ที่ตรงนี้หนาวและวังเวงพอตัวเลยนะ ทำให้คนอดขนลุกซู่ไม่ได้เลย!” เจิ้งซานผิงพูดต่อว่า “ฟ้ามืดลมพัดแรง! นกฮูกร้องโหยหวน! ที่ตรงนี้เหมาะสุด ๆ เลยล่ะ!” เฉินเจียหนานก้มจุดบุหรี่ขึ้นสูบ หน้างอเล็กน้อย แล้วโพล่งขึ้นว่า “เลิกเวิ่นเว้อกันได้ไหม! เมื่อมาแล้วก็อยู่ให้สบายใจ ลากไอ้เวรนั่นลงมาให้ข้าเร็ว ๆ”