เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 212 เฉิงเจี๋ยผู้หยิ่งผยอง
หลังเสียงเบรกรถอันบาดหูตามมาด้วยเสียงฝีเท้าอันโกลาหล ทุกคนต่างพากันมองไปนอกประตูร้านลูกไม้ skewer ตรงนั้นมีชายวัยกลางคนผมชี้ตั้งทุกเส้น สวมเสื้อโค้ทสีดำ คาบซิการ์ไว้ในปาก เดินเข้ามาในร้านลูกไม้ skewer อย่างหยิ่งผยองภายใต้การห้อมล้อมของลูกน้องกว่าสิบคน "โอ้โห วันนี้คึกคักดีนะ นี่กำลังเล่นละครอะไรกันอยู่?" พี่ห้าเห็นชายวัยกลางคนในวินาทีนั้นก็ตื่นเต้นจนใจสั่น ราวกับได้พบพ่อแท้ ๆ ของตนเอง ตะโกนเสียงดังลั่นว่า "พี่ตง! ไม่สิ หัวหน้าแผนกเหยียน รีบมาช่วยผมเร็ว!"
เหยียนตงแสร้งทำเป็นครุ่นคิดอย่างไม่รู้อะไรสักนิดอยู่สองสามวินาที ชี้ไปที่พี่ห้าพึมพำว่า "นายเป็นใคร?" พี่ห้าน้ำมูกน้ำตาไหลพรั่งพรูสะอื้นว่า "หัวหน้าแผนกเหยียน ผมเป็นลูกน้องของฮวาเอ้อร์หนิว พี่ฮวา ช่วงก่อนเขาไม่ใช่บาดเจ็บหรือครับ! ให้ผมช่วยทำธุระให้หน่อย! พวกนี้มันบ้า ไม่ให้เกียรติ ยังทำพี่น้องเราเจ็บอีก! ยังจะให้ผมจ่ายค่าคุ้มครองอีก!"