เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 169
อาเมาที่นอนขดตัวอยู่บนพื้นจ้องมองลูกน้องหลายคนที่เดินเข้ามาหาตัวเองด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ใบหน้าเผยรอยผิดหวังออกมาเล็กน้อย ลูกน้องคนหนึ่งย่อตัวลงคว้าผมของอาเมาแล้วตบเข้าที่ใบหน้าของอาเมาหนึ่งฉาด “พี่แมว ขอคุณอย่าเห็นแก่ตัวแบบนี้ได้ไหมครับ! พวกเราทั้งหมดยอมสวามิภักดิ์ต่อพี่เจี้ยงกันอย่างว่าง่าย ทำไมคุณถึงต้องทำตัวแปลกแยกจากคนอื่นด้วย จะต้องทำตัวโดดเด่นเป็นนกกระเรียนท่ามกลางฝูงไก่ให้ได้ คุณเองก็ปฏิบัติต่อพวกพี่น้องไม่เลวเลยตามปกติ ขออย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลย ผมไม่อยากลงมือกับคุณจริง ๆ แต่ว่าถ้าผมลงมือขึ้นมาแม้แต่แม่ผมยังกลัวเลย!”
อาเมาอดทนต่อความเจ็บ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพ่นน้ำเลือดออกไปเต็มหน้าลูกน้องคนนั้น “หลัวเสี่ยวเอ้อร์ แกมันไอ้คนทรยศที่ไม่รู้จักละอาย ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า พื้นที่ทำมาหากินของตัวเองถูกคนอื่นบุกถล่ม แกไม่ไปเอาคืน กลับไปทำตัวต่ำต้อยเป็นชายคลั่งรักให้คนอื่น แบบนี้ต่อไปแกจะยืนอยู่ในวงการนักเลงได้ยังไง”