กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 167 หนานกงซานขี้ขลาดจนหมดสภาพ
หนานกงซานถูกลิวซื่อโก่วกับเอ้อร์เป่าลากฉุดกระชากกลับมาที่ลานบ้านเล็ก ตรงหน้าประตูลานบ้าน พวกพรรคพวกรองของหนานกงซานที่นอนกลิ้งเกลือกครางโหยหวนอยู่บนพื้น เห็นหนานกงซานที่หนีไปถูกดึงกลับมา ต่างก็มีแววตาสะใจแค้น “หนานกงซานไอ้เวรเอ๊ย...มีหัวหน้าแบบนี้ด้วยหรือ! หนานกงซานไอ้สารเลว! ทำไมเจ้าไม่หนีไปซะ”
หนานกงซานหน้าตาเจื่อนเต็มทน แต่ตอนนี้ถูกจับผมอยู่ จึงไม่มีทางอธิบายได้เลย ในลานบ้านเล็ก เอ้อร์เป่ากับหลิวซื่อโก่วปล่อยเขาลง โยนลงกับพื้น เปียวจื่อก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ใช้เท้าถีบเข้าที่หน้าอ้วน ๆ ของหนานกงซานอย่างแรง “ไอ้เวรเอ๊ย เจ้ามีสถานะหลากหลายดีนี่”