เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 57 ในเมื่อเลือกจะเป็นผู้ค้ามนุษย์ ก็ต้องมีความพร้อมเผชิญความตาย
ในตอนที่พี่สาวรองหรี่ตาลงเพิ่งจะวาดภาพเลือนรางขึ้นมาได้นิดเดียว จู่ ๆ ก็ดัง “ปัง!” เสียงปืนลั่นขึ้นมา ทันใดนั้นบรรยากาศตึงเครียดภายในโรงงานร้างก็ถูกทำลายลงในพริบตา ได้ยินเพียงไอ้ผมเหลืองร้องลั่นเสียงโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด ข้อมือขวาแตกกระจายเป็นดอกเลือด อาวุธในมือ ‘แปะ’ หล่นลงพื้น
ชายหมวกปีกเป็ดได้ยินเสียงก็เพิ่งจะหันหน้าไป เห็นเงาดำเงาหนึ่งพุ่งปรู๊ดเข้ามา เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในรูม่านตาเขา แสงเงินวาบขึ้นหลายครั้ง เสื้อขนเป็ดตรงอกของชายหมวกปีกเป็ดก็มีรอยขาดเพิ่มขึ้นหลายรอย ปุยฝ้ายกระจายไปทั่ว แผลลึกจนเห็นกระดูก ตามมาด้วยละอองเลือดพุ่งกระฉูดออกมา เจิ้งซานผิงดีดตัวลุกขึ้นเตะชายหมวกปีกเป็ดล้มกลิ้งลงพื้น พลางด่าไม่หยุดปากว่า “ไอ้ลูกหมา แค่แกก็ขี้ขลาดแบบนี้ยังจะเลียนแบบคนอื่นมาเล่นมีด! น่าอับอาย!”