กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 347 ฝู่เยี่ยนเซินรู้ความจริง อาจิ่วตาบอดแล้ว
ทั้งสามคนขี่รถฝ่าสายฝนกระหน่ำและลูกเห็บ มุ่งหน้าไปยังภูเขาเสวี่ยหลิงอย่างรวดเร็ว
ใครจะคิดว่าเสิ่นหลั่นเยว่กลับภูเขาเสวี่ยหลิงครั้งหนึ่ง ยังจะเจอสภาพอากาศเลวร้ายขนาดนี้
ทั้งกลุ่มรีบร้อนล้มลุกคลุกคลาน กว่าจะเข้าไปในหมู่บ้านได้ก็แทบกลิ้งไปตามทาง
รถขึ้นเขาไม่ได้ จึงจอดไว้ที่บ้านลุงหลี่
ทั้งสามคนลากกระเป๋าเดินทางเจ็ดแปดใบขึ้นเขา
ยังดีที่ลูกเห็บหยุดตกแล้ว เหลือเพียงฝนตกหนักและยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ลุงหลี่เอาเสื้อกันฝนมาให้พวกเขา
“ทางไหน จะปีนไปทางไหน?”
“ซานซือเซียง ชางฉยง พวกนายอยู่ไหน?”