กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 161 อาจิ่ว ลองชิมดูสิว่าฉันหวานไหม
นายจ้างฝู่ออกจะเขินอาย แต่ก็ยังพูดตามตรง “ไม่รู้ว่าขาจะหายเมื่อไหร่ นั่งรถเข็นมาหลายเดือนแล้ว
ถ้ายังนั่งต่อไปโดยไม่ออกกำลังกาย กล้ามท้องจะหายไป”
ที่ยังไม่หายไป หนึ่งคือพื้นฐานร่างกายเขาดี สองคือก่อนหน้านี้แทบไม่ได้กินอะไร
อดอาหารจนผอมลงได้อยู่แล้ว
แต่ช่วงนี้อาหารบนเขาดีเกินไป ถ้าลู่สือจิ่วไม่พูดก็คงไม่เป็นไร
พอลู่สือจิ่วพูดจบ ประธานฝู่ก็แอบจับกล้ามท้องตัวเอง แล้วตกใจเมื่อพบว่ากล้ามท้องเหมือนจะลดลง
ราง ๆ เหมือนกำลังพัฒนาไปเป็นขนมปังนึ่ง
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป กล้ามท้องคงจากแปดก้อนเหลือหกก้อน สี่ก้อน แล้วสุดท้ายเหลือก้อนเดียว
“จริงหรือ ฉันว่าก็ยังใช้ได้นะ ขอฉันดูหน่อย”