กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 72 พิการแล้วก็ต้องยอมรับชะตา
ไม้เฆี่ยนตระกูลของท่านปู่ยังไม่ทันฟาดลง
บอดี้การ์ดเสิ่นก็ตบโต๊ะไม้ตรงหน้าสองคนที่กำลังดื่มชาก่อน เสียงดังโครม โต๊ะไม้จริงทั้งตัวถูกฝ่ามือของเธอตบจนแตก
ของบนโต๊ะร่วงลงพื้น หลายชิ้นแตกกระจาย
เสิ่นหลั่นเยว่ชะงัก รีบก้มลงเก็บอย่างลนลาน “นายจ้างฝู่ ฉันซ่อมกลับให้ได้แน่นอน อย่าเพิ่งรีบ”
บ้านไหนจะวางตุ๊กตาดินเหนียวไว้เต็มโต๊ะ พอตกก็แตกง่ายราวกับมันฝรั่งทอด กรอบดังกร๊อบ
เมื่อเห็นเช่นนั้น ท่านปู่ก็หัวเราะเย็นชา “ซ่อมกลับได้หรือ”
“ต่อให้ซ่อมได้ ก็ไม่ใช่สภาพเดิมแล้ว”
“ฝู่เยี่ยนเซิน ผู้หญิงคนนี้ทำของของเธอเสีย นี่เป็นของขวัญที่เธอหวงแหนที่สุด เธอจะฆ่าเธอด้วยไหม”