เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 502 MIT ก็ไม่เลว
เช้าวันพฤหัสบดี ยังไม่ทันเก้าโมงดี
รถบัสที่บริษัทจัดเตรียมไว้เดินทางไปยังโรงแรมโป๋หย่าเมืองไห่เฉิง เพื่อรับเหล่านักวิจัยที่มาจากจิงเฉิงรวมทั้งหมดยี่สิบกว่าคน แล้วพามาส่งที่อาคารสำนักงานใหญ่ฉี่หยวนพร้อมกัน
นักวิจัยหลายคนที่เข้าทำงานในจิงเฉิงเพิ่งเคยมาสำนักงานใหญ่เมืองไห่เฉิงเป็นครั้งแรก หานลู่อีจึงให้ฝ่ายธุรการจัดคนพาพวกเขาเดินชมรอบหนึ่ง จากนั้นค่อยจัดให้ทำงานชั่วคราวในห้องประชุมใกล้กับทีมงานฝ่ายผลิตภัณฑ์ ขณะเดียวกันห้องประชุมเล็กโดยรอบและพื้นที่แลกเปลี่ยนแบบเปิดก็เปิดโอกาสให้คนที่ปกติทำงานร่วมกันผ่านออนไลน์ได้มาพูดคุยแลกเปลี่ยนกันแบบตัวต่อตัว
ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่หานลู่อีกับซูเนี่ยนเนี่ยนปรึกษากันแล้วจัดเตรียมไว้
แม้จุดประสงค์หลักที่สุดคือการแสดงศักยภาพให้คณะดูงานจากซัมซุงที่กำลังจะมาถึงได้เห็น แต่การอาศัยโอกาสนี้จัดกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ ให้เพื่อนร่วมงานจากสถาบันวิจัยได้มาสัมผัสวัฒนธรรมองค์กรที่สำนักงานใหญ่และเสริมสร้างความสามัคคี ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร
ภายในห้องทำงานประธานบริหาร จ้าวเหวินหยวนลูบคางพลางพูดว่า “งั้นประธานหาน ถ้าพวกเราพิสูจน์ได้ว่าสามารถยกระดับขีดความสามารถให้โมเดลขนาดใหญ่ของซัมซุงได้ พวกเขาก็จะแบ่งกำลังการผลิตให้พวกเราเหรอ”
“ไม่ได้พูดแบบนั้น นี่ไม่ใช่เงื่อนไขที่เพียงพอ แต่เป็นเงื่อนไขที่จำเป็น ถ้าพวกเราแสดงศักยภาพตรงนี้ไม่ได้ ก็ไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้คุยกัน” หานลู่อีกล่าว