เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 492 หารือกันเป็นการส่วนตัว (ฉากความรัก)
หานลู่อีเดินไปฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง
“เธอไม่ได้กำลังหลบหน้าฉันอยู่ใช่ไหม?” เขาเอ่ยปากถาม
“เปล่า”
“แล้วทำไมทุกครั้งที่ฉันนัด เธอถึงทำงานล่วงเวลาตลอดเลยล่ะ?”
กู้ซือเยว่กัดริมฝีปากล่างเบา ๆ โดยไม่ตอบอะไร
หานลู่อีเห็นท่าทางนั้นของเธอก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขาชี้ไปที่แผลบนริมฝีปากตัวเองแล้วพูดว่า “กัดฉันเสร็จแล้วก็หนี แบบนี้ฉันจะฟ้องเธอข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา”
ตอนที่ทั้งสองเจอกันครั้งก่อน กู้ซือเยว่เห็นสะเก็ดเลือดตรงริมฝีปากที่แตกแล้วเพิ่งสมานของเขา เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ตอนจูบลาได้กัดลงไปเต็มแรงทีหนึ่ง จากนั้นก็เปิดโหมดทำงานล่วงเวลาอย่างบ้าคลั่ง
เธอทำล่วงเวลาติดกันหนึ่งสัปดาห์กว่า แม้แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ยังทำ จนหานลู่อีต้องเป็นฝ่ายมาหาถึงที่
กู้ซือเยว่เชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ความผิดฐานทำร้ายร่างกายโดยเจตนาเป็นคดีอาญาแผ่นดิน นายไปตรวจชันสูตรบาดแผลมาก่อนเถอะ ถ้ายังไม่ถึงขั้นบาดเจ็บเล็กน้อย ก็ทำได้แค่จัดการตามคดีความสงบเรียบร้อย”