เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 485 วันแรกของการทำงาน
“Baby~ ความรู้สึกของพวกเราเหมือนหอคอยทิ้งดิ่ง~”
เสียงเพลงชวนติดหูดังออกมาจากห้องนอนรอง หานลู่อีที่นั่งดื่มกาแฟอยู่ในห้องอาหารหันไปมองทางห้องนอนรองแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านี่คือเสียงนาฬิกาปลุกของลูกพี่ลูกน้องชายผู้น้อง
จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ ทั้งที่รู้สึกว่าตัวเองก็ยังไม่แก่ แต่ทำไมถึงตามรสนิยมของคนรุ่นใหม่สมัยนี้ไม่ทันแล้วล่ะ?
หรือว่า รสนิยมของเจ้าเด็กโจวมู่จือคนนี้มันแปลกประหลาดเป็นพิเศษกันแน่?
ผ่านไปสองนาที โจวมู่จือก็เดินหัวฟูเป็นรังนกออกมาจากห้องนอนรอง ด้วยท่าทางเหมือนยังนอนไม่ตื่น
“อรุณสวัสดิ์ พี่ลู่อี” หลังทักทายจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหาวออกมาวอดใหญ่
หานลู่อีมองสภาพของโจวมู่จือแล้วก็อดรู้สึกขำขึ้นมาหน่อย ๆ ไม่ได้
พอเจ้าเด็กนี่เข้ามาอยู่ รู้สึกเหมือนห้องของตัวเองกลายเป็นหอพักมหาวิทยาลัยขึ้นมาทันทีเลย