เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 478 ราวกับย้อนเวลากลับไปจริง ๆ
เฉียนเจิงชะงักไปครู่หนึ่ง
ความรู้ของเขาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ช่วงนี้หลัก ๆ ก็มีแค่เหอจิ้นไม่ฟังคำทัดทาน ดึงดันจะเรียกตั๋งโต๊ะเข้ามา จนสุดท้ายหาเรื่องใส่ตัวจนตาย ส่วนเรื่องที่ว่าใครเคยทัดทานบ้าง หรือทัดทานอย่างไร เขาจะไปรู้ได้ยังไงกัน
แต่ในเมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว จะให้บอกโจโฉว่าตัวเองก็จนปัญญาเหมือนกันคงไม่ได้
“หากทัดทานไม่ได้จริง ๆ ก็ต้องใช้วิธีรองลงมา แม่ทัพใหญ่เรียกทัพนอกเข้ามา ก็เพียงหวังยืมอำนาจทหารบีบบังคับให้ไทเฮามีราชโองการ มิได้คิดจะยกเมืองลั่วหยางให้แก่ทัพนอกแต่อย่างใด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดไม่กำหนดเขตที่ตั้งทัพของกองกำลังต่าง ๆ ไว้เสียก่อน ห้ามมิให้ยกพลเข้าเมืองโดยพลการเล่า? จากนั้นท่านเซี่ยวเว่ยก็นำกองกำลังในสังกัดรักษาการณ์เขตวังไว้ ต่อให้เกิดเหตุเปลี่ยนแปลงขึ้น ก็ยังพอรับมือได้”
โจโฉฟังจบก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง
จากนั้นเขาก็เดินมาที่หน้าขื่อคา แล้วแก้มัดพันธนาการบนตัวเฉียนตัวตัวออก
“ท่านเฉียนมีสติปัญญาเลิศล้ำนัก เมื่อครู่เมิ่งเต๋อล่วงเกินไปมากแล้ว”
เมื่อมองโจโฉที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนท่าทีไปอย่างสิ้นเชิง เฉียนเจิงก็รู้สึกถึงความสะใจอันโล่งโปร่งที่แล่นจากกลางกระหม่อมไล่ลงไปจนถึงกระดูกก้นกบ ราวกับได้อาบน้ำเย็นฉ่ำท่ามกลางฤดูร้อนอันระอุก็ไม่ปาน