เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 476 กระแสใหญ่ใต้หล้า รวมกันนานย่อมแยกจาก
เฉียนเจิงเป็นพนักงานออฟฟิศชีวิตอาภัพ ทั้งยังเป็นคนต่างถิ่นในเมืองหลวงอีกด้วย
แซ่และชื่อคู่นี้แบกรับความคาดหวังอันเรียบง่ายแต่แรงกล้าที่สุดของพ่อแม่ที่บ้านเกิดเอาไว้
เขาเกิดในสี่มณฑลซานเหอ ปีนั้นหอบความฝันแบบเดียวกับคนบ้านเดียวกันอีกมากมายเดินทางมายังจิงเฉิง หวังว่าจะปักหลักลงรากในมหานครอันรุ่งเรืองแห่งนี้ได้ น่าเสียดายที่เกณฑ์การย้ายทะเบียนบ้านเข้าจิงเฉิงก็สูงลิบลิ่วไม่แพ้ราคาบ้าน การจะปักหลักอยู่ต่อจึงไม่ได้ง่ายดายอย่างที่วาดฝันไว้เลยสักนิด
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยและปากกัดตีนถีบอยู่ในจิงเฉิงมาหลายปี เฉียนเจิงไม่เพียงไม่อาจ “หาเงินได้” สมความหมายชื่อตัวเอง แม้แต่ความฝันแรกเริ่มที่จะอยู่ต่อในจิงเฉิงก็ยังคงย่ำอยู่กับที่ ไม่คืบหน้าไปไหนเลย
เพราะเงินในกระเป๋าฝืดเคือง เขาจึงทำได้เพียงเช่าห้องอยู่ในหมู่บ้านในเมืองนอกวงแหวนรอบที่ห้า ทุกวันต้องนั่งรถไฟใต้ดินเที่ยวละหนึ่งชั่วโมงครึ่งเพื่อไปทำงานที่อาคารสำนักงานใจกลางเมือง ออกแต่เช้ามืดกลับมืดค่ำ คิดคำนวณดูแล้ว เวลาที่เขาถูกอัดแน่นอยู่ในตู้รถไฟใต้ดินแต่ละวัน ยังนานกว่าเวลาที่เขาลืมตาตื่นอยู่ในห้องเช่าเสียอีก
เหมือนกับที่บนอินเทอร์เน็ตพูดกันไม่มีผิด สามปีหนึ่งแสนลี้ ไม่เคยก้าวพ้นจิงเฉิง
ในวันคืนที่หมุนเป็นลูกข่างแบบนี้ กิจกรรมบันเทิงของเฉียนเจิงย่อมแห้งแล้งน่าเวทนาเป็นธรรมดา