เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 462 ยังขับกันดั้มไม่ได้
ในใจจ้าวเหวินหยวนอยากลองจนตัวสั่น แต่ปากกลับเอ่ยปฏิเสธว่า “ผมไม่เอาดีกว่า ยังจำได้อยู่เลยว่าตอนทดลองใช้เมื่อสัปดาห์ก่อน ผมออกแรงจนสุดตัว อุปกรณ์นั่นยังไม่กระดิกสักนิด”
เมิ่งเหยาเห็นเขามีท่าทีเหมือนจะลุกขึ้นอยู่รอมร่อ ก็รู้ว่าประธานจ้าวคนนี้ปากไม่ตรงกับใจ จริง ๆ แล้วในใจก็ยังอยากลองอยู่
อีกอย่าง การให้เขามาทดลองใช้นับว่ามีคุณค่ามากเป็นพิเศษ เพราะในบรรดาคนที่อยู่ตรงนี้ หากไม่นับนักวิจัยไม่กี่คน แม้แต่ผางเต๋อที่ดูแลฝ่ายฮาร์ดแวร์ก็ยังเคยมีประสบการณ์ทดลองใช้ระบบก่อนหน้านี้มาแล้ว มีเพียงจ้าวเหวินหยวนคนเดียวที่เป็น “มือใหม่” อย่างแท้จริง
บางครั้ง สมองที่ยังไม่เคยถูกประสบการณ์เดิม ๆ ตีกรอบแบบนี้ กลับยิ่งมีคุณค่าในการอ้างอิงมากเป็นพิเศษ
คิดได้ดังนั้น เมิ่งเหยาก็ถอดหมวกนิรภัยออก ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นส่งไปตรงหน้าจ้าวเหวินหยวน พลางเอ่ยว่า “ประธานจ้าว โอกาสหาได้ยากนะ ลองดูเถอะ”
“ใช่เลย ประธานจ้าว ลองดูเถอะ” จานเสี่ยงที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยปากเสริม “สัญญาณข้อมูลของคุณเมิ่งพวกเราทดสอบกันมาเยอะแล้ว ออกจะมาตรฐานเกินไปหน่อย ต้องลองสัญญาณข้อมูลของคนอื่นดูบ้าง”
“งั้นก็ขอขายหน้าหน่อยแล้วกัน”