กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากยืนยันได้ว่านี่ไม่ใช่โรคภัยไข้เจ็บ โรนิงก็ต้องอาศัยจิตสำนึกของตัวเองคุมความอยากอาหาร บังคับตัวเองไม่ให้กินมากขนาดนั้น เขาใช้กำลังใจอันแรงกล้าเพื่อกลับไปกินในปริมาณเท่าเดิมให้ได้
แต่... จินตนาการมันอิ่มเอิบ ความเป็นจริงมันผอมโซ
ความจริงคือเขากินมากกว่าเดิมเสียอีก! เมื่อก่อนเขายังกังวลว่าจะเป็นโรคร้าย ความกลัวตายเลยทำให้ยังข่มใจไว้ได้บ้าง
พอรู้ว่าตัวเองไม่ได้ป่วย เขาก็ยิ่งไร้ยางอายกว่าเก่า อยากกินอะไรก็กิน นอนกิน นั่งกิน เอนกายกิน ดูหนังไปกินไป เล่นเกมไปกินไป ฟังเพลงไปกินไป...
วันละยี่สิบสี่ชั่วโมง ปากเขาแทบไม่เคยว่างจากการเคี้ยวเลย ขนาดหลับยังฝันว่ากำลังกิน จนเผลอเคี้ยวอากาศทั้งที่ตายังปิดอยู่