เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 การพบกันริมหน้าผา
จูเหมยเห็นอารมณ์ของเฉิงจือเซี่ยตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง จึงขมวดคิ้วเล็กน้อยและรีบผ่อนน้ำเสียงลง
“จือเซี่ย อย่าตื่นเต้นไปก่อน พักผ่อนให้ดีก่อน ค่อย ๆ ว่าไป รอให้หายป่วยสนิทก่อนแล้วค่อยพูดกัน”
เฉิงจือเซี่ยไม่พูดอะไร เพียงกำแหวนในมือไว้แน่น ดวงตาแข็งกร้าวไม่ยอมลดละ
จูเหมยถอนหายใจ หยิบชามเปล่าบนโต๊ะขึ้นมา แล้วปิดประตูเบา ๆ ออกไป
หอพักเงียบลง เฉิงจือเซี่ยกลับไปนอนในผ้าห่ม ศีรษะยังคงมึนงง
เธอได้ยินเยาวชนหญิงปัญญาชนคนอื่น ๆ กลับมาหลังกินข้าว พูดคุยกันเบา ๆ ไม่นานก็ทยอยนอนลงเตรียมพักเที่ยง หลังจากนั้นก็มีเสียงลุกขึ้น หยิบเครื่องมือ แล้วออกทำงาน
รอบตัวทุกอย่างดำเนินไปตามครรลอง มีเพียงเธอที่เหมือนเรือลำเดียวถูกโชคชะตาทอดทิ้ง ติดอยู่ในความวุ่นวายทรุดโทรมนี้
เธอลูบไล้แหวนสีดำวงนั้น สัมผัสเย็นเยียบทำให้เธอสบายใจขึ้นเล็กน้อย