กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 เข้าหมู่บ้าน
ลมหายใจของหลินหว่านชิวยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีอะไรบางอย่างอุดตันอยู่ในอก ทุกก้าวที่เดินรู้สึกเหมือนขาถูกเทตะกั่วไว้
ตอนนี้เธอรู้สึกเพียงว่าตรงหน้าดำมืดเป็นระยะๆ ต้องอาศัยพลังเจตจำนงทั้งหมดประคองไว้
“ฟู่ว...ฟู่ว...” จ้าวหย่าฉินเอามือประคองเอว หายใจหอบใหญ่ “ถนนนี้ทำไมมันยาวขนาดนี้...ฉันรู้สึกว่าเท้าไม่ใช่ของตัวเองแล้ว”
หลินหว่านชิวก็เหนื่อยจนพูดไม่ออก ได้แต่ล้วงลูกอมนมต้าป๋ายทู่หนึ่งเม็ดออกจากกระเป๋าสะพาย แกะกระดาษห่อแล้วยื่นให้ “กินนี่สิ จะมีแรงขึ้นหน่อย”