เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 เหตุผลที่ต้องลงชนบท
มือของเฉิงจือเซี่ยที่ยื่นหมั่นโถวข้าวโพดมาแข็งค้างอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย แต่ยังคงโค้งมนอย่างอ่อนโยนไว้
“ไม่กินจริง ๆ หรือ? แป้งผสมนี้ใส่แป้งถั่วเหลืองลงไป หอมกว่าแป้งข้าวโพดล้วนอีกนะ ถ้าไม่กินเดี๋ยวก็เย็นชืด”
หลินหว่านชิวทอดสายตาลงมองมือตัวเอง รอยเลือดที่เพิ่งเกิดจากการบีบเมื่อครู่เริ่มตกสะเก็ดแล้ว พร้อมกับความเจ็บที่แทบจะชาไปแล้ว
เธอนึกถึงฉากตอนพบกันครั้งแรก ตอนที่รถไฟเพิ่งออกตัว ปัญญาชนแต่ละคนผลัดกันแนะนำตัว
พอถึงคิวเธอ เสียงของเธอเบาเหมือนเสียงยุงบิน พูดว่า “ฉันชื่อหลินหว่านชิว” แล้วก็หน้าแดง
ก็คือเฉิงจือเซี่ย ที่ตอนนั้นนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเฉียง ๆ กับเธอ รีบยิ้มรับคำทันที “หว่านชิว? ชื่อนี้เพราะจัง เหมือนในบทกวีที่เขียนว่า ‘หลังฝนใหม่บนเขาว่างเปล่า อากาศยามเย็นย่างเข้าฤดูใบไม้ร่วง’
ฉันชื่อเฉิงจือเซี่ย จือคือคำว่าจือในความหมายว่ารู้แจ้ง เซี่ยคือเซี่ยในคำว่าฤดูร้อน