กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 396 ออกเดินทาง
ดวงตะวันยามเช้าลอยขึ้น แสงอรุณสีส้มแดงทะลุผ่านชั้นเมฆ สาดลงท่ามกลางขุนเขาและสายน้ำ ปลุกสรรพสิ่งให้ฟื้นคืน
ภายใต้แสงอรุณ ค่ายกลใหญ่พิทักษ์สำนักไท่เสวียนสะท้อนแสงสีทองอร่าม ราวกับชามแก้วสีทองใบมหึมาที่คว่ำลงมา
ยอดเขาไท่ซ่างลึกลับยากหยั่งถึง
เจ็ดยอดเขาหลักตั้งตระหง่านอย่างน่าเกรงขาม
รูปสลักมหึมาของปรมาจารย์เสวียนซวียังคงอยู่ในท่าไพล่มือมองฟ้า ราวกับดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์
กังวาน——!
เสียงระฆังหนึ่งครั้งดังก้องไปทั่วสำนักไท่เสวียน
หลังเสียงระฆังครั้งแรก ตามมาด้วยเสียงระฆังอีกสองครั้ง
เสียงระฆังทั้งสามครั้งดังจบลง